Moeder en zoon 4 dagen alleen door de Zwitserse Alpen
De algemene regel luidt: kinderen vinden wandelen saai. Wat helpt? Afleiding in de vorm van snoep of andere kinderen om mee te kletsen en te stoeien, maar wat als je nu alleen met slechts één kind op wandelvakantie gaat? Gedoemd om te mislukken of voor herhaling vatbaar? Ik zoek het voor je uit.
“Mama, ik wil met jou nog eens een huttentocht doen”, gooit Emile, mijn jongste zoon, er uit het niets uit. Zomaar, op een druilerige zondagochtend in het najaar terwijl hij op zijn Playstation zit. Ik kom gelijk recht van mijn stoel en spring een gat in de lucht, want samen wandelen in de bergen? Ik doe niets liever! Ik had bij wijze van spreken de dag erna alle hutten al geboekt, zo enthousiast was ik.
Toch ging ik zorgvuldig te werk, want we zijn maar met twee en alle verantwoordelijkheid rust op mijn schouders. Ik zocht een route die goed bewegwijzerd is, niet te moeilijk en toch ook extra hoogtemeters biedt als de wandelbenen in goede vorm zijn en we nog energie hebben om verder te zetten. Zo kwam ik uit bij de Kesch trek: een vierdaagse huttentocht vanuit het Zwitserse Davos, dwars door het ruige hart van Graubünden.
Voorpret is al het halve avontuur
Ons avontuur startte al thuis. Rugzakken pakken, routes bekijken, de dagen aftellen en kriebels in de buik de avond voor vertrek. De voorpret was tastbaar. Samen alleen op pad, zonder afleiding, zonder andere gezinsleden. Nog voor je goed en wel vertrokken bent, voelt het al erg bijzonder.
Hoewel de wekker ‘s morgens erg vroeg afgaat, heb ik geen enkele moeite om ons uit bed te halen. Eindelijk, het is zover! De treinreis over Straatsburg en Zürich gaat vlot, maar duurt lang. Van deur tot deur zijn we 12 uur onderweg. Dat is veel tijd om te genieten van de ruime, chille stoelen in het eersteklas rijtuig. Emile vindt die fantastisch en veert zich een ongeluk op en neer. Nog voor aankomst in Davos beslist hij dat we dit elk jaar gaan doen en dat we de volgende keer naar de Spaanse Pyreneeën gaan. Zijn enthousiasme is aanstekelijk.
Hoe langer we onderweg zijn, hoe meer humor, verhalen en vragen er loskomen en dat is heerlijk. Ik sta er versteld van. Dat ik geen peperdure Zwitserse data verbruik, helpt ook. Alle aandacht voor hem en de omgeving. Jawel, tot de essentie komen als je met twee op pad bent, is bevrijdend.
We komen aan in Davos Platz, begeven ons naar Hotel Strela en schuiven er de voetjes gezwind onder tafel. Het hotel is eenvoudig, de maaltijd ook: nuggets voor hem, ravioli voor mij en samen een chocoladetaartje. In de kamer werp ik nog een laatste blik op de wandelkaart en herschik ik onze rugzakken. We zijn moe, maar opgetogen en helemaal klaar voor onze huttentocht.
3, 2, 1,... de bergen in
Vanuit Davos nemen we de bus naar Flüelapass, daar waar de Kesch trek vertrekt en zoals altijd voelt dit moment een beetje gek: nu begint het echt. Vanaf dan is het 100% genieten. Bij iedere stap de bewoonde wereld een beetje meer achter je laten, al wandelend langs rotspartijen, kabbelende beekjes en door weidse valleien, en steeds dichterbij de magie van de eenvoud komen: leven uit het enige dat je op je rug draagt, avontuurlijk wandelen in stilte, overweldigd worden door natuurpracht, slapen in een gezellige hut en eten wat de pot schaft.
Emile gaat als een speer. Af en toe draait hij zich om om te kijken of ik nog volg en dan zie ik hem met brede glimlach zijn duimpje omhoog steken en hup, weer verder. Zodra ik kan, neem ik hem bij de arm om er even een appel of broodje in te steken. Hij heeft er zin in en is vastberaden, heerlijk! Nog leuker wordt het wanneer we een eerste sneeuwveld oversteken en op onze eerste top staan. “Mama, jij altijd met je selfies”, zucht hij, wellicht ook omdat hij weet dat ik dit op elke bergpas zal doen. Te mooi en uniek om niet vast te leggen. Sorry Emile.
De eerste etappe is ‘makkelijk’. Een omweg via de Schwarzhorn van ruim 3000 meter hoog had gekund, maar daar dacht Emile anders over en achteraf ben ik blij dat ik dat plan niet heb doorgeduwd. Het is goed om wat energie te sparen en goed voor de moraal om de eerste dag vlotjes binnen te koppen. Ons gezamenlijke wandelplezier staat voorop. Bovendien werd er onweer voorspeld vanaf de namiddag.
In de super gezellige Grialetsch Hütte, die in 2021 met smaak en oog voor detail gerenoveerd werd, spelen we spelletjes (Uno op repeat gepaard gaande met grote lachsalvo’s), drinken we warme chocolademelk en genieten we volop van de bijzondere sfeer in zo’n berghut. Geen wifi, maar wel helemaal verbonden. Avonturiers van over de hele wereld babbelen er met elkaar en, zoals wel vaker, is het weer een hot topic, want de huttenwaard voorspelt ‘ein bisschen schnee’...
In een berg sneeuw
Maar wat blijkt als ik ‘s morgens ons gordijn opzij schuif? Het is niet een beetje sneeuw, het zijn pakken sneeuw! Echt heel, heel veel sneeuw. Hoewel het verschieten is, twijfelen we geen seconde. We maken ons klaar voor de tweede etappe, maar ik neem ook mijn voorzorgen en spreek lieve wandelaars aan die we eerder ontmoetten met de suggestie om samen te gaan. In die barre weersomstandigheden is dat wel zo slim. En zo geschiedde, met een groep van 7 gingen we goed ingeduffeld de witte wereld in voor wat een zeer pittige tocht zou worden.
Toch kan in het begin Emile zijn geluk niet op en ik snap het: het is heel bijzonder om begin juli door zo ongelofelijk veel sneeuw te wandelen. Na de hittegolf van een paar dagen eerder thuis is het ook heel verfrissend. Je voelt plots weer heel erg dat je leeft en dat je samen herinneringen voor het leven maakt. Maar na ruim 6 uur ploeteren in de sneeuw, inclusief een gure wind die in je gezicht blaft en veel neerslag, hebben we het wel wat gehad en zijn dan ook erg blij en opgelucht om heelhuids de Kesch Hütte te bereiken. Ik ben apetrots op Emile en feliciteer hem. We - volwassenen én kinderen - kunnen meer dan we denken. Maar te uitgebreid prijzen, mag ik niet. “Mondje dicht, mama”, glimlacht hij. We deden het samen, dat was genoeg.
Die namiddag zitten mijn zoon en ik niet aan de beste tafel en zijn we vooral op elkaar aangewezen. Achteraf zal Emile zeggen dat hij het toen saai vond, en dat is oké. Niet elk moment hoeft sprankelend te zijn. Zelfs dat delen is waardevol.
Uno, zon en een douche: het geluk zit in een klein hoekje
Dag 3 zitten we nog steeds in de sneeuw, maar met minder wind, regen en vallende sneeuw, en dat scheelt enorm. Deze etappe is de mooiste - al zien we daar helaas niet zo veel van door het grijze weer - en de meest pittige. Met een klim van 2,5 uur kunnen we dat volmondig bevestigen. Maar de groep zet flink door en wederom bereiken we samen redelijk vroeg de volgende en laatste hut op deze Kesch trek, de Es-Cha Hütte. En deze keer hebben we het hier in de namiddag wel helemaal naar onze zin en kon die niet lang genoeg duren.
We spelen met onze groep wandelaars een potje Uno dat bijna net zo lang duurt en net zo spannend is als de klim ervoor, we krijgen als bij wonder een streepje zon cadeau waarop iedereen mét ligstoel naar buiten spurt en zijn huid verwarmt, en er is in deze hut wel een warme douche waar we even onder kunnen staan (vijf frank, de beste investering van de week). Hoewel Emile de interactie met de anderen niet actief opzoekt, zie ik dat hij er enorm van geniet en ik vind het ook fijn om hem te laten zien hoe je mensen ontmoet, ongeacht welke taal ze spreken. We vallen gelukzalig en dankbaar vroeg in slaap, hij op 3 hoog met zicht op de bergen, wat wilt een kind nog meer?
De laatste dag worden we verdiend getrakteerd op een strakblauwe hemel en zon. Mocht het nog niet duidelijk zijn: het weer in de bergen is extreem, zeer veranderlijk en onvoorspelbaar. Genieten wanneer het kan dus. We dalen langzaam af naar het dal via duizelingwekkende panorama’s tot aan het Palpuogna meer, ooit verkozen tot de mooiste plek van Zwitserland.
Een perfect slotstuk: makkelijker, lichter en ruimte om te genieten. Niet veel verder nemen we vanuit Preda de trein terug naar Davos, en dan zit onze huttentocht er plots op. 4 dagen, 3 hutten, 5 nieuwe vrienden en talloze herinneringen.
Meer dan alleen wandelen
Onze wandelvakantie sluiten we af met andere activiteiten, want de bergen zijn meer dan wandelen alleen. We paragliden, suizen van een rodelbaan, steppen razendsnel van de berg af en nemen een frisse duik. Vooral het paragliden maakte indruk. “Mama, dat was echt vliegen!”, glundert Emile bij het landen. Zijn ogen zeiden alles. Eén en al euforie, en mijn hart maakte nóg een sprongetje.
Wat blijft
Met twee op wandelvakantie gaan, zonder afleiding van werk of huishouden, is een kans, een sprong in het onbekende. Het is veel tijd samen doorbrengen en dat is dan niet perse om alleen maar zware gesprekken te voeren, maar net om heel veel kleine dingen te delen. Ik wist dat Emile grappig is, maar zo geestig had ik hem zelden meegemaakt. Vaak waren we tijdens het wandelen ook gewoon stil en daar ontstond ook iets: aanwezigheid en aandacht, écht samenzijn.
Het is samen zoeken, stappen, zwijgen, lachen en weer doorgaan. Ik zag hem groeien. In kracht, vertrouwen en eigenheid. Zeer dankbaar om hier getuige van te mogen zijn. Het waren zes intense, verrassende en bijzonder waardevolle dagen. Dus Emile, volgend jaar naar de Spaanse Pyreneeën?
Op winterse expeditie
Praktische info: de Kesch Trek met kinderen
Voor wie?
Gezinnen met kinderen vanaf ongeveer 10 à 12 jaar die al enige wandelervaring hebben.
Duur
4 dagen wandelen, 3 overnachtingen in berghutten.
Beste periode
Van eind juni tot september.
Route
Dag 1: Flüelapass – Grialetsch Hütte
Dag 2: Grialetsch Hütte – Kesch Hütte
Dag 3: Kesch Hütte – Es-cha Hütte
Dag 4: Es-cha Hütte – Preda/Bergün
Bereikbaarheid
Met de trein via Zürich naar Davos. Vanuit Davos brengt een bus je naar Flüelapass. Vanuit Preda neem je de trein terug.
